Mε λίγες ώρες καθυστέρηση ξεκίνησε η επιχείρηση ανέλκυσης του ναυαγίου του Costa Concordia στο ιταλικό Τζίλιο, καθώς η νυχτερινή κακοκαιρία εμπόδισε τις προετοιμασίες. Οι τεχνικές δυσκολίες της ανέλκυσης είναι μεγάλες και το κόστος της τεράστιας επιχείρησης έχει ανάλογο ύψος.
Η νυχτερινή προετοιμασία εμποδίστηκε από μία σύντομη αλλά ισχυρή βροχή, που καθυστέρησε το στήσιμο της πλωτής πλατφόρμας-σκάφους που θα λειτουργήσει ως κέντρο επιχειρήσεων. Η επιχείρηση αναμένεται να ξεκινήσει τελικά μετά τις 9 ώρα Ελλάδας.
Ο επικεφαλής της ιταλικής υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας,
Φράνκο Γκαμπριέλι, επισήμανε πως η επιχείρηση δεν απειλείται. «
Δεν υπάρχει αλλαγή στην επιχείρηση, μόνο καθυστέρηση εξαιτίας των συνθηκών» ανέφερε, σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο ANSA.
«
Πάντοτε λέγαμε ότι ο καιρός θα είναι σταθερός συνοδός μας και θα έπρεπε να τον λάβουμε υπόψη» είπε ο Γκαμπριέλι.
Costa Concordia: πώς γίνεται η ανέλκυση των 600 εκατομμυρίων ευρώ
Μετά από είκοσι μήνες μέσα στα νερά του Τυρρηνικού πελάγους, ήρθε η ώρα το Costa Concordia να αναλκυσθεί και και να ξεκινήσει για το τελευταίο του «ταξίδι»: εκείνο που θα το οδηγήσει σε διαλυτήριο πλοίων για να γίνει παλιοσίδερα («σκραπ»). Μια αμερικανική και μια ιταλική εταιρεία έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας την εξαιρετικά περίπλοκη επιχείρηση ανέλκυσής του που ξεκίνησε τη Δευτέρα το πρωί.
Το κόστος της επιχείρησης, η πρώτη φάση της οποίας κρατάει 8-10 ώρες, θα ξεπεράσει τα 600 εκατομμύρια ευρώ. Θα το καλύψει η πλοιοκτήτρια εταιρία και η ασφαλιστική της, χωρίς να επιβαρυνθεί το ιταλικό κράτος.
Το εγχείρημα είναι δύσκολο καθώς η συγκεκριμένη μέθοδος ανέλκυσης, γνωστή ως «parbuckling» (παρμπάκλινγκ), τίθεται σε εφαρμογή πρώτη φορά σε πλοίο τέτοιου μεγέθους. Προβλέπει περιστροφή του πλοίου σε όρθια θέση και στη συνέχεια ρυμούλκηση σε κοντινό ναυπηγείο - διαλυτήριο. Προκειμένου όμως να συμβεί αυτό, έπρεπε να προηγηθεί και η κατάλληλη προετοιμασία, για την οποία εργάστηκαν πάνω από 500 άνθρωποι 24 διαφορετικών εθνικοτήτων.
Οι εργάτες αρχικά υποχρεώθηκαν να κλείσουν μια μεγάλη τρύπα-ρήγμα διαμέτρου 60 μέτρων στο κύτος του και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν 18.000 τόνους τσιμέντο για να κατασκευάσουν μια επίπεδη επιφάνεια-βάση κάτω από το σημείο στο οποίο έχει προσαράξει το πλοίο, ούτως ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να σπάσει στα δύο κατά την ανέλκυση.
«Πρόκειται για μία μοναδική επιχείρηση, όχι γιατί δεν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ parbuckling, αλλά γιατί δεν έχει γίνει ποτέ σε ένα τόσο μεγάλο πλοίο», είπε ο ιταλός μηχανικός Φράνκο Πορτσεγκάλια. Και πράγματι, το μέγεθος του Κόστα Κονκόρντια τρομάζει τους ειδικούς: με 290 μέτρα μήκος, 35 μέτρα πλάτος, 57 μέτρα ύψος κι εκτόπισμα διπλάσιο από τον «Τιτανικό», το καράβι πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν «ένας ασθενής με βλάβη στη σπονδυλική στήλη», όπως χαρακτηριστικά τόνισαν οι υπεύθυνοι της επιχείρησης, ενώ η όλη προσπάθεια δυσχεραίνεται και από το γεγονός πως το πλοίο έχει προσαράξει πάνω σε απότομα πλαγιαστά βράχια.
«Γι’ αυτό και μόλις αρχίσει η διαδικασία αυτή δεν θα μπορούμε να την σταματήσουμε, καθώς η δύναμη της βαρύτητας είναι τεράστια», εξήγησε ο Νοτιοαφρικανός μηχανικός Νικ Σλόαν, επικεφαλής της επιχείρησης κι ειδικός σε θέματα ανέλκυσης πλοίων.
Ανέλκυση σε πέντε φάσεις
Η διαδικασία ανέλκυσης του πλοίου έχει πέντε φάσεις. Η πρώτη έχει ήδη λάβει χώρα: είναι η σταθεροποίηση του Κόστα Κονκόρντια.
Η δεύτερη φάση περιλαμβάνει την υποβρύχια υποστήριξη του. Κάτω από την επιφάνεια του νερού έχουν κατασκευαστεί έξι πλατφόρμες μεγέθους μεγαλύτερου ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, η καθεμία από τις οποίες στηρίζει το πλοίο, ενώ στη δεξιά πλευρά του σκάφους, πάνω από την επιφάνεια των υδάτων έχει τοποθετηθεί ένα τεράστιο κιβώτιο από ατσάλι.
Η τρίτη φάση είναι η ευθυγράμμιση του Κόστα Κονκόρντια σε όρθια θέση, με τη βοήθεια 56 καλωδίων που ξεκινάνε από τις υπόγειες πλατφόρμες και ενώνονται με το ατσάλινο κιβώτιο.
Κατόπιν, στην τέταρτη φάση, άλλο ένα ατσάλινο κιβώτιο εγκαθίσταται στη δεξιά πλευρά, για λόγους ισορροπίας.
Την άνοιξη του 2014 θα ολοκληρωθεί η πέμπτη φάση, όταν ένα υδραυλικό σύστημα θα δώσει στο πλοίο την απαραίτητη ώθηση προς τα εμπρός ούτως ώστε να επιπλεύσει ξανά για να μεταφερθεί σε κάποιο κοντινό λιμάνι και να διαλυθεί. Το Costa Concordia δεν «σώζεται»: θα γίνει παλιοσίδερα («σκραπ») γιατί το κόστος επισκευής είναι απαγορευτικό.
Εντοπισμός των δύο τελευταίων αγνοουμένων
Οταν το πλοίο έρθει σε όρθια θέση, δύτες σωστικών συνεργείων θα βουτήξουν στη θάλασσα για να αναζητήσουν τα άψυχα σώματα δύο εκ των θυμάτων, για τα οποία οι Αρχές θεωρούν πως βρίσκονται παγιδευμένα κάτω από το κύτος του Κόστα Κονκόρντια.
Θυμίζουμε πως το κρουαζιερόπλοιο των 114.500 τόνων έπεσε σε ύφαλο κοντά στις ακτές και προσάραξε σε απόσταση λίγων δεκάδων μέτρων από το νησί Τζίλιο της Τοσκάνης, τη νύχτα της 13ης Ιανουαρίου 2012. Από τους 4.229 επιβαίνοντες, ανάμεσά τους 3.200 τουρίστες, 32 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ δύο εξ’ αυτών δεν βρέθηκαν ποτέ. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία Costa, θυγατρική της αμερικανικής Carnival, καταδικάστηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ, ενώ στις 23 Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσει πάλι στο Γκροσέτο της Τοσκάνης η δίκη του καπετάνιου του κρουαζιερόπλοιου Φραντσέσκο Σκετίνο ο οποίος κατηγορείται για πολλαπλή ανθρωποκτονία εξ’ αμελείας και εγκατάλειψη πλοίου. Κατά την ακροαματική διαδικασία, που προβλέπεται να διαρκέσει πολλούς μήνες, αναμένεται να παρελάσουν από την αίθουσα περισσότεροι από 400 μάρτυρες και 200 ενάγοντες.
Πιθανόν ποτέ να μη τα καταφέρουμε να γίνουμε μια παρέα, αλλά προς το παρόν μας φτάνει που συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είμαστε ξένοι. Ο καθένας με τη προσωπικότητα του, τη στάση του και τη δράση του θα αγωνίζεται για όσα ονειρεύεται ν´ ανταμώσει. Τώρα το ξέρουμε – κανείς δεν είναι ξένος. Παύλο, τα κατάφερες. Κανείς δε νιώθει σήμερα ξένος.
Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη. Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.
